Stada gelirken insanın cebinde bileti, aklında kadrosu, içinde de üç puan umudu oluyor. Hele takımınız bir önceki deplasmandan galibiyetle dönmüşse, o umut sizinle birlikte turnikeden geçiyor, merdivenleri çıkıyor, koltuğunuza oturuyor. Ben de Rizespor karşısında kazanabileceğimize inanarak yerimi aldım. Doksan dakikanın sonunda ise başka bir düşünceyle kalktım: Bu maçın hakkı beraberlikti.

Bir teknik direktörün işi bazen kazandığı maçtan sonra da zorlaşır. Sahadaki on biri bozmak istemez, kulübede forma bekleyenlerin yükselen sesini de duymazdan gelemez. Selçuk İnan, Rizespor karşılaşmasına biraz böyle hazırlanıyor olmalı.

İstanbul’da bazı maçların başlama saati vardır, başlangıç tarihi yokmuş gibi gelir insana. Hakem düdüğünü çalmadan çok önce, bir babanın çocuğuna aldığı ilk formayla, radyonun başında beklenen bir pazar öğleden sonrasıyla, okul bahçesinde günlerce süren bir gol tartışmasıyla başlamıştır o maç. Galatasaray ile Fenerbahçe karşı karşıya geldiğinde, sahaya çıkan yirmi iki futbolcunun arkasında biraz da bu yüzden milyonlarca çocukluk hatırası yürür.

Alanya maçının ardından yayımlanan haberlerde gözüm şapkalara takıldı. Kocaelisporlu futbolcular, tribünden kendilerine atılan şapkaları başlarına geçirip poz vermişti. Doksan dakika boyunca onları alkışlayan eller, bu kez küçük bir hatıra uzatıyordu. Maç bitmişti ama futbolun insana dokunan tarafı hâlâ devam ediyordu.

Futbolda bazen aynı maçın içinde iki ayrı akşam yaşarsınız. İlkinde gözünüz rakip kalededir, ikincisinde saate daha sık bakmaya başlarsınız. Kocaelispor’un Alanya’da 2-1 kazandığı karşılaşma, biraz da böyle bir hikâye bıraktı geride. İlk yarıda bulunan iki gol, ikinci yarıda korunması gereken bir üstünlüğe dönüştü. Son düdük geldiğinde sevincin yanında derin bir nefes de vardı.

Bir futbol maçında topun bulunduğu yer, oyunun çözüldüğü yer olmayabilir. Kalabalık bir kanatta yapılan birkaç pas, sahanın öbür ucundaki tek bir oyuncuyu serbest bırakmak içindir. Santrforun geriye gelişi, kendisine pas verilmesinden çok arkasındaki savunmacıyı yerinden çıkarmaya yarayabilir. Tribün topu izlerken karşılaşmanın kaderi, topsuz oyuncuların birbirine açtığı ya da kapattığı yollarda şekillenir.

Kocaelispor’un ilk sekiz haftasına baktığımda, kazanmayı bilen ama maçın şartları değiştiğinde aynı güveni henüz veremeyen bir takım görüyorum. Dört galibiyet, dört yenilgi ve 12 puan. Atılan dokuz gole karşılık yenilen sekiz gol. Bu bilanço, elde edilen sonuçların hakkını vermeyi de oyunun gelişmesi gereken taraflarını konuşmayı da gerektiriyor.

Hava güzeldi. Tribünlere şöyle bir baktım; binlerce futbolsever kazanma umuduyla yerini almıştı. Ben de aynı umutla oturmuştum koltuğuma. Ne var ki son düdük çaldığında tabelada Göztepe’nin 2-1’lik üstünlüğü vardı. Şimdi mesele, bu güzel futbol gününden neden puansız ayrıldığımızı konuşmak…

Katarakt ameliyatı olunca doktorum üç hafta sahalardan uzak kalmamı istedi. Ben de arkadaşlarımı dışarıdan izlemeye başladım. Futbolun tuhaf tarafıdır; oynarken göremediğiniz boşlukları kenardan görür, top ayağınızda değilken daha kolay karar verirsiniz. İnsan saha kenarında kendisini biraz teknik direktör sanmaya da meyilli oluyor.

Derbent Stadı’nda bir çocuk düşünün. On iki yaşında. Üzerinde belki kendisine biraz büyük gelen bir forma, ayağında eskimeye başlamış kramponlar var. Antrenörü kenardan sesleniyor, arkadaşları pas istiyor. O ise top ayağına geldiğinde dünyanın en önemli maçını oynuyormuş gibi heyecanlanıyor.

Futbolun garip bir huyu vardır. Bir çocuğun yetişmesi için yıllarca sabır gösterir, ilk ciddi maçında yaptığı hataya ise bazen beş dakika bile tahammül edemeyiz. Altyapıda geleceğin yıldızını ararken A takımda bugünün sonucunu düşünürüz. Sonra da kendi yetiştirdiğimiz çocukların başka kulüplerde başarılı olmasına şaşırırız.

Futbolun tuhaf bir kader ortaklığı vardır. Aynı mahallede büyüyen, aynı sahada top koşturan, aynı formayı giyen iki çocuktan biri yıllar sonra binlerce kişinin önünde millî takım formasını giyerken diğeri bir kahvehanede eski maçların hatıralarını anlatır. Oysa ikisi de çocukken aynı hayalin peşinden koşmuştur. Aralarındaki farkı yalnızca yetenekle açıklamak, futbolun yıllardır çözemediği bir meseleyi fazlasıyla basite indirgemek olur.

Futbolda bazı yolculuklar vardır, bir mahalle sahasında başlar, yıllar sonra binlerce kişinin doldurduğu tribünlerin önünde devam eder. O yolculuğun nerede biteceğini ise çoğu zaman ne futbolcu bilir ne de ilk antrenörü.

Bir çocuk düşünün…Sabahın ayazında, henüz güneş doğmadan evinden çıkmış. Bir elinde futbol ayakkabıları, sırtında okul çantası. Annesi arkasından sesleniyor, babası işine gitmeden onu antrenmana yetiştirmeye çalışıyor.

Futbolda bazı yenilgiler insanı yalnızca üzer; bazılarıysa bir de içini kemirir. “Buradan böyle dönülmemeliydi” dedirtir. Kocaelispor’un Dolmabahçe’den 2–1’lik yenilgiyle ayrıldığı gecenin bende bıraktığı duygu bu. Sonuç tabelada kaldı ama akılda direkten dönen toplar, kaçan fırsatlar ve cevabı aranan kararlar var.

Millî araya girerken Kocaelispor ile Beşiktaş’ın hanesinde aynı puan vardı: 12. Altı maçta dörder galibiyet, ikişer yenilgi…

Futbolu çoğu zaman büyük statların ışıkları altında konuşuyoruz. Transferleri, milyonları, şampiyonlukları tartışıyoruz. Oysa bir de hafta sonu erkenden evden çıkan çocukların, antrenmana yetişen gençlerin, takımını deplasmana götürmek için uğraşan kulüp yöneticilerinin futbolu var. Tribünü küçük, emeği büyük bir dünya…

Bologna’da maçın benim için en çok şey anlatan bölümü, beraberlik golümüzle yeniden geriye düşüşümüz arasındaki birkaç dakikaydı. Aral Şimşir topu ağlara gönderdiğinde karşılaşma yeniden başlamış gibiydi. Sonra Calafiori yükseldi, İtalya tekrar öne geçti. Türkiye, büyük emekle geri döndüğü maçta beraberliğin üzerine oyununu yerleştirecek zamanı kendisine tanıyamadı.

Bir millî maçın öncesinde insan önce kimlerin oynayacağını merak eder. İtalya deplasmanına hazırlanırken ben kendimi kimlerin oynamayacağını sayarken buldum. Hakan, Kenan, Orkun, Arda, Barış Alper, Mert Müldür… Montella’nın basın toplantısında sıraladığı eksikler, takımın sahada nelerden yoksun kalacağını da anlatıyordu. Kiminin pası, kiminin koşusu, kiminin rakip ceza sahası çevresindeki becerisi eksilecek.

Futbolda bazen bir şutun ardından yalnızca kaleye bakmazsınız; o şuta gelinceye kadar kaç doğru iş yapıldığını düşünürsünüz.

Bazen bir maçın hazırlığı, bir önceki maçın son düdüğünde başlar. Futbolcu soyunma odasına gider, tribün boşalır, ekran başka bir programa geçer; ama yenilginin bazı anları insanın zihninde oynamayı sürdürür. Belçika deplasmanına bakarken benim aklımda da önce Bursa var. Çünkü ağır bir yenilgiden sonra yeni bir rakibe hazırlanmak, biraz da geride bıraktığın maçın etkisinden çıkabilmektir.

Bir kentin kendisine ayırdığı zamanı merak ederim. İşe yetişmek, alışveriş yapmak, bir yerden bir yere gitmek için harcadığı zamanı değil; durup düşünmeye, başkasını dinlemeye, kendi hikâyesini anlamaya ayırdığı zamanı… Çünkü şehirlerin de insanlar gibi, koştururken kendilerini ihmal ettiklerini düşünürüm.

Türkiye 1–4 İtalya: Bursa’da üç dakikalık umut, doksan dakikalık uyarı

Türkiye–İtalya | UEFA Uluslar A Ligi 1. Grup | 28 Eylül 2026 Pazartesi, 21.45 | Atatürk Spor Kompleksi Matlı Stadyumu, Bursa | ATV

Türkiye, UEFA Uluslar A Ligi’ndeki ilk gecesinde Fransa’ya 1-0 yenildi. Şut sayıları eşitti, mücadele başa baştı; fakat oyunun kontrolü, kritik anda yapılan doğru tercih ve son vuruş Fransızların elindeydi. Kocaeli’nin gürültülü gecesinde Türkiye ezilmedi, ancak cesaretini puana çeviremedi.

Türkiye–Fransa | UEFA Uluslar A Ligi | 25 Eylül 2026 Cuma, 21.45 | Kocaeli Stadyumu

Maçtan önce bu karşılaşmayı “Körfez’de Bir Olgunluk Sınavı” diye tanımlamıştım. Çünkü Gaziantep FK karşısında yalnızca yeteneğin ve mücadele gücünün değil; sabrın, oyun disiplininin ve kulübeden gelecek doğru hamlelerin belirleyici olacağını düşünüyordum.

4 Kasım 2007’de İsmetpaşa Stadı’nın skor tabelası henüz 11. dakikayı gösterirken konuk Gaziantep Büyükşehir Belediyespor, Ulaş’ın golüyle öne geçmişti. Kocaelispor iki haftadır kazanamıyor, tribün kötü gidişin uzamasından endişe ediyordu. Fakat ben o karşılaşmayı skorundan çok, yeşil-siyahlı takımın geriye düştükten sonra gösterdiği soğukkanlılıkla hatırlıyorum. Taner Gülleri ve Taylan Eliaçık’ın golleriyle devre bitmeden öne geçen Kocaelispor; ikinci yarıda Adem Çalık, yeniden Taner Gülleri ve Serdar Topraktepe ile sonuca gitmiş, İsmetpaşa’nın ışıkları sönerken tabelada 5-2 yazmıştı.

Beşiktaş, UEFA Avrupa Ligi’nin ilk haftasında Marsilya’yı 4-1 mağlup ederken yalnızca farklı bir galibiyet almadı; ilk yarıda yaptığı hatayı gören, devre arasında oyununu düzelten ve rakibinin direncini üç dakika içinde kıran güçlü bir takım görüntüsü verdi. Tüpraş Stadyumu’ndaki gece, skorun ötesinde Beşiktaş’ın Avrupa yolculuğu için önemli işaretler taşıyordu.

Beşiktaş, UEFA Avrupa Ligi’ne Marsilya karşısında başlıyor. Sonuçlar siyah-beyazlıları öne çıkarıyor; fakat Avrupa’da yalnızca iyi form değil, doğru oyun ve sakin kararlar kazanır.

Bir maç bazen tek golle biter ama tek cümleyle açıklanamaz. RAMS Park’taki Galatasaray-Kocaelispor karşılaşması da böyleydi. Tabelada yalnızca Abdülkerim Bardakcı’nın 71. dakikada attığı gol vardı; sahanın içinde ise sabır, direnç, baskı, direkler, kurtarışlar ve giderek ağırlaşan bir savunma yükü…

Galatasaray’ın güçlü hücum hattına karşı Kocaelispor’un sağlam savunması; Portekiz dönüşünün yorgunluğuna karşı bir haftalık hazırlık; sarı-kırmızılı kulübü yakından tanıyan Selçuk İnan, Olcan Adın ve Umut Bulut… Kocaelispor, RAMS Park’a yalnızca direnmeye değil, kendi oyununu kabul ettirmeye gidiyor.

Futbolda bazı beraberlikler puan cetveline yalnızca “bir” yazar; fakat hafızada çok daha büyük bir yer tutar. Fenerbahçe’nin Roma ile 1-1 berabere kaldığı gece de bunlardan biriydi. Çünkü sarı-lacivertliler yalnızca güçlü bir İtalyan takımının karşısına çıkmadı; 18 yıllık bir hasretin, yarım kalmış hayallerin ve kuşaktan kuşağa aktarılan büyük bir özlemin içinden geçerek yeniden Şampiyonlar Ligi sahnesine adım attı.

Bazı maçlar üç puandan önce hafızayı oynar. 10 Eylül Perşembe akşamı saat 19.45’te Kadıköy’de Şampiyonlar Ligi müziği çaldığında Fenerbahçe’nin karşısında yalnızca Roma olmayacak; aradan geçen on sekiz yıl, elemelerde dokuz kez kapanan kapılar, yarım kalmış Avrupa hikâyeleri ve 2007-2008 sezonunda çeyrek finale kadar uzanan o unutulmaz yolculuğun hatırası da sahanın kenarında duracak. Fakat Avrupa futbolunun en acımasız tarafı şudur: Hafızaya saygı duyar ama nostaljiye puan vermez.

Galatasaray, Şampiyonlar Ligi’nin yeni sezonuna Lizbon’da umutla başladı, fakat oyunun kırılma anlarını yönetemeyince sahadan ağır bir dersle ayrıldı.

Galatasaray, Şampiyonlar Ligi serüvenine Sporting deplasmanında başlıyor. Fakat Lizbon’da ölçülecek olan yıldızların şöhreti değil; Osimhen ve Lemina yokken sarı-kırmızılıların cesaretinin birkaç büyük oyuncuya mı, yoksa yerleşmiş bir oyun fikrine mi dayandığı olacak.

Futbol bazen doksan dakikanın tamamını kazanana değil, doksan dakikanın içindeki birkaç kıymetli saniyeye sahip çıkana teslim eder kendisini. Kocaelispor’un Samsunspor karşısında aldığı 1-0’lık galibiyet, tam da böyle bir maçın hikâyesiydi.

Futbolun en pahalı transferi bazen bir santrfor ya da oyun kurucu değil, zamandır. Selçuk İnan, sonradan katılan oyuncuların gerçek ritmine ulaşması için birkaç hafta; Thorsten Fink ise yeniden şekillenen takımının birbirini tanıması için biraz süre istiyor. Fakat fikstürün teknik adamlara gösterdiği hoşgörü sınırlı: Takvim, iki takıma da yalnızca doksan dakika veriyor.

Kocaelispor, Konya’da aynı akşam iki ayrı kapının açılmasını bekledi. Birincisi, kilometrelerce yol gelen yüzlerce yeşil-siyahlı taraftarın önünde kuyruk olduğu stadyum turnikesiydi; maçın ilk 25 dakikası geride kalmasına rağmen çok sayıda Kocaelisporlu hâlâ dışarıdaydı. İkincisi ise sahanın içinde, Konyaspor savunmasının önünde duran görünmez kapıydı. Taraftar tribüne, takım rakip ceza sahasına gecikerek girdi; fakat ne kapıda bekleyenler geri döndü ne de sahada geriye düşenler oyundan vazgeçti. Gecenin sonunda Kocaelispor’un 2-1’lik galibiyeti, yalnızca tabelada çevrilmiş bir skor değil, sabırla ısrarın aynı hikâyede buluşmasıydı.

Futbolda bazı maçların ağırlığını puan cetveli anlatamaz. Daha ligin başıdır; ortada ne düşme korkusu vardır ne Avrupa hesabı ne de matematiksel bir mecburiyet. Ama bazen doksan dakika, sezonun geri kalanına hangi gözle bakacağınızı belirler. Kocaelispor bugün Konya’da biraz böyle bir maça çıkacak.

Futbol bazen insana coğrafyanın öğretemediğini öğretir. İstanbul’un iki yakasında yaşayan, aynı vapura binen, aynı trafikte bekleyen, aynı yağmurda ıslanan insanlar söz konusu Galatasaray ile Fenerbahçe olduğunda bir anda birbirlerinden binlerce kilometre uzaklaşırlar. Birine göre dünyanın merkezi Kadıköy’dür, ötekine göre Seyrantepe. Biri geçmişi anlatmaya başladığında diğeri bugünü çıkarır masaya; biri kupaları sayar, öteki şampiyonlukları… Tartışma öyle uzar ki bazen insan, iki kulübün aynı şehrin takımı olduğunu unutabilir.

Objektif Kocaeli Gazetesi yazarı Hicri Uluçay, 2026 Dünya Kupası yarı finalinde yaşanan futbol destanını kaleme aldı. İngiltere, 1-0 öne geçtiği maçta skoru koruma stratejisiyle geri çekilirken; Arjantin, son dakikalarda gelen iki golle tarih yazdı. Messi’nin ustalığı ve Arjantin’in vazgeçmeyen ruhu, İngiltere’nin final hayallerini yıktı. İşte o unutulmaz gecenin perde arkası ve futbolun değişmez gerçeği: Skoru korumak yetmez, inanmak gerekir.

Bir Kafa Vuruşuyla Değişen Miras9 Temmuz 2006.Berlin Olimpiyat Stadı.Dünya Kupası finali.

Bir Kafa Vuruşuyla Değişen Miras9 Temmuz 2006.Berlin Olimpiyat Stadı.

Futbol Eve Dönmedi, Türkiye Ayağa KalktıBazı Dünya Kupaları vardır.Şampiyonu hatırlanır.

Dört Dakikada Ölümsüz Olan AdamBazı futbol maçları vardır.

Kupayı Kaybettiler, Futbolu KazandılarDünya Kupası tarihine dönüp baktığımızda çoğu zaman şampiyonları hatırlarız.1930 Uruguay…1958 Brezilya…1970 Brezilya…1986 Arjantin…

Bir Çocuk Dünyayı FethettiFutbol tarihinin en büyük sorularından biri şudur:Bir insan ne zaman efsane olur?İlk golünü attığında mı?İlk kupasını kaldırdığında mı?Yoksa milyonlarca insan onun adını ezbere bildiğinde mi?

200 Bin Kişinin Aynı Anda Sustuğu GünBazı mağlubiyetler vardır…Sadece bir maç kaybetmezsiniz.Bir hayal kaybedersiniz.

Dünya Kupası’nı Durdurabilen Tek ŞeyBugün dünyanın herhangi bir yerinde bir futbol maçı ertelendiğinde büyük haber olur.

Dünya Kupası Bir Gemide BaşladıBugün bir milli takımın Dünya Kupası’na gitmesi oldukça sıradan bir organizasyondur.Oyuncular havaalanında buluşur.

Bir Adam Dünyayı Aynı Topun Peşinde Koşturmayı Hayal EttiHaziran ayı geldiğinde dünyanın ritmi değişir.Kahvehanelerde sohbetler farklılaşır.