FENERBAHÇE-ROMA MAÇI ON SEKİZ YIL SONRA YILDIZLAR KADIKÖY’E DÖNÜYOR

Bazı maçlar üç puandan önce hafızayı oynar. 10 Eylül Perşembe akşamı saat 19.45’te Kadıköy’de Şampiyonlar Ligi müziği çaldığında Fenerbahçe’nin karşısında yalnızca Roma olmayacak; aradan geçen on sekiz yıl, elemelerde dokuz kez kapanan kapılar, yarım kalmış Avrupa hikâyeleri ve 2007-2008 sezonunda çeyrek finale kadar uzanan o unutulmaz yolculuğun hatırası da sahanın kenarında duracak. Fakat Avrupa futbolunun en acımasız tarafı şudur: Hafızaya saygı duyar ama nostaljiye puan vermez.

Fenerbahçe, Şampiyonlar Ligi’nin ana sahnesine en son 2008-2009 sezonunda çıkmıştı. Bu defaki dönüş ise kendisine sunulmuş bir davetiye değil, üç zorlu turun içinden geçilerek kazanılmış bir haktır. Sarı-lacivertliler Górnik Zabrze’yi 2-1, Sturm Graz’ı 3-0, Lyon’u ise 3-2’lik toplam skorlarla eledi; altı eleme maçında dört galibiyet ve iki beraberlik alarak hiç yenilmedi. Bu yolculuk Fenerbahçe’ye sadece lig aşaması bileti değil, zor anlarda ayakta kalabileceğine dair önemli bir özgüven de kazandırdı. Ancak yeni Şampiyonlar Ligi formatında her puanın ve hatta her golün sıralamayı değiştirebildiği düşünülürse, Kadıköy’de oynanacak ilk maçın değeri daha da artıyor. İlk sekiz takımın doğrudan son 16 turuna kalacağı, 9 ile 24. sıralar arasındaki ekiplerin play-off oynayacağı bu uzun yarışta, iç sahada alınacak üç puan geleceğe bırakılan kıymetli bir sermaye olacaktır.

Fenerbahçe ile Roma tarihlerinde ilk kez karşılaşacak. Geçmiş istatistiklerin küçük savaşı ise oldukça ilginç: Fenerbahçe, İtalyan ekiplerine karşı Kadıköy’de oynadığı son üç Avrupa maçını gol yemeden kazanırken Roma, Türk takımlarıyla yaptığı son beş karşılaşmadan galibiyetle ayrıldı. Roma da yedi sezonluk aradan sonra Şampiyonlar Ligi’ne dönüyor fakat İstanbul’a geçmişi seyretmeye değil, bugünkü gücünü göstermeye geliyor. Gian Piero Gasperini’nin takımı Serie A’ya üçte üçle başladı; Fiorentina ve Lecce’yi 4-0 mağlup etti, Atalanta karşısında geriye düştüğü maçı 90 ve 90+3. dakikalarda bulduğu gollerle 2-1 kazandı. Üç maçta atılan 10 gol, yenilen yalnızca bir gol… Roma’nın güncel formu, rakibin isminden bile daha ciddi bir uyarıdır.

İsmail Kartal, rakibini “tarihinin en güçlü Roma’sı” olarak tanımladı. Falcão’lu, Bruno Conti’li 1984 Avrupa Kupası finalisti veya Totti ile Batistuta’nın taşıdığı şampiyon takım hatırlandığında bu hüküm elbette tartışılabilir; ancak bugünkü Roma’nın formda, organize ve tehlikeli olduğu tartışılmaz. Gasperini’nin futbolu klasik İtalyan savunmacılığından oldukça farklıdır. Roma genellikle üçlü savunmayla başlıyor, kanat oyuncularını öne çıkarıyor, sahanın büyük bölümünde adam adama baskı uyguluyor ve topu kazandığı anda kalabalık biçimde rakip ceza alanına yöneliyor. Dybala çizgiler arasında topu akılla buluştururken, Soulé iç koridorları kullanıyor, ilk üç lig maçında beş gole ulaşan Malen ise savunmanın arkasına yaptığı çapraz koşularla boşlukları cezalandırıyor. Roma’nın baskısı bir ağ gibidir; ilk pasınız kötü olduğunda sizi boğar, fakat ilk hattı doğru paslarla geçtiğinizde savunmasının arkasında geniş alanlar bırakır.

Fenerbahçe’nin maç planı tam da bu riskli alanlara yönelmeli. Guendouzi’nin cezası ve Asensio’nun sakatlığı yalnızca iki önemli ismin yokluğu değil, orta sahadaki pas kalitesinin ve baskı altında çözüm üretme gücünün azalması anlamına geliyor. Bu nedenle Kanté ile İsmail Yüksek’in savunma mücadelesi kadar, kazandıkları topları hangi hız ve doğrulukla hücuma aktaracakları da önem kazanacak. Ederson, Škriniar ve Aké’nin geriden kuracağı oyun, Roma’nın ilk baskısının aşılmasında belirleyici olabilir. Kerem Aktürkoğlu ile Nene’nin ileri çıkan kanat oyuncularının arkasına yapacağı koşular ve Greenwood’un merkezde yaratacağı yön değişiklikleri Fenerbahçe’nin hücum anahtarlarıdır. Vedat Muriqi’nin rakip stoperlerle girişeceği fiziksel mücadele takımı öne çıkarabilecek bir dayanak noktası, eski Roma oyuncusu Romelu Lukaku ise maçın ilerleyen bölümünde yıpranan savunmaya karşı güçlü bir silah olabilir.

Karşılaşmanın gizli başlığı ise zamandır. Fenerbahçe bu sezon oynadığı ilk 10 resmî karşılaşmada 16 gol attı; bunların dokuzu ilk yarım saatte geldi. Buna karşılık sarı-lacivertliler 65. dakikadan sonra henüz gol bulamadı ve kulübeden yeterli skor katkısı alamadı. Roma ise son lig maçını 90’dan sonra attığı iki golle çevirdi. Bu tablo yarın akşam için açık bir uyarı veriyor: Fenerbahçe bütün duygusal ve fiziksel enerjisini ilk yarım saatte tüketmemeli. Şampiyonlar Ligi’nde maça iyi başlamak değerlidir, iyi bitirmek ise çoğu zaman hayatidir. İsmail Kartal’ın oyuncu değişiklikleri ve kulübenin oyuna katacağı enerji, başlangıç planı kadar önemli olacaktır.

Kadıköy’ün sesi Fenerbahçe’nin en büyük gücü olacak; ancak o sesin takıma telaş değil cesaret vermesi gerekir. Roma’nın adam adama baskısını kırabilmek için zaman zaman geriye dönmek, topu sabırla dolaştırmak ve rakibi kendi kalesinden uzaklaştırarak üzerine çekmek gerekecek. Tribün her geriye pası korkaklık, her golsüz dakikayı kayıp gibi görürse Gasperini’nin aradığı kaos doğar. Taraftarın görevi yalnızca ses yükseltmek değil, takımın sabrını da korumaktır. Avrupa gecelerinde tribün bazen on ikinci oyuncudan daha fazlasıdır; oyunun temposunu belirleyen görünmez bir teknik adamdır.

Fenerbahçe yarın akşam korkarak savunmamalı, coşkusuna kapılıp kontrolsüzce de saldırmamalı. Avrupa seviyesindeki gerçek cesaret, disiplinini kaybetmeden öne çıkabilmektir. Sarı-lacivertliler ilk baskıyı aşar, Dybala’nın yüzünü kaleye dönmesini engeller, Malen’in koşularına karşı savunma mesafesini korur ve Roma’nın kanat arkasındaki boşluklarını kullanırsa bu tarihî dönüşü değerli bir sonuçla taçlandırabilir.

Saat 19.45’te Kadıköy’de yalnızca bir maç başlamayacak; on sekiz yıldır bekleyen bir hikâye yeniden yazılmaya başlanacak. Çünkü Şampiyonlar Ligi’nde en zor iş kapıyı açmak değildir; içeri girdikten sonra misafir gibi davranmamaktır. Fenerbahçe yarın akşam o sahaya sadece katılmak için değil, Avrupa’nın büyük masasına ait olduğunu göstermek için çıkmalıdır.