KONYASPOR-KOCAELİSPOR KONYA’DA PUANDAN DAHA FAZLASI OYNANACAK

Futbolda bazı maçların ağırlığını puan cetveli anlatamaz. Daha ligin başıdır; ortada ne düşme korkusu vardır ne Avrupa hesabı ne de matematiksel bir mecburiyet. Ama bazen doksan dakika, sezonun geri kalanına hangi gözle bakacağınızı belirler. Kocaelispor bugün Konya’da biraz böyle bir maça çıkacak.

Saat 19.00’da MEDAŞ Konya Büyükşehir Stadyumu’nun çimlerine iki takım çıkacak. Bir tarafta sezona istediği gibi başlayamayan ve henüz puanla tanışamayan Konyaspor, diğer tarafta Başakşehir deplasmanındaki 2-0’lık yenilginin ardından kendi sahasında Amed’i aynı skorla mağlup ederek ilk galibiyetini alan Kocaelispor… Kâğıda baktığınızda Kocaelispor’un 3, Konyaspor’un 0 puanı var. Ama futbol yalnızca kâğıtta oynansaydı, bu oyunun bu kadar çok hikâyesi olmazdı.

Çünkü bugün Kocaelispor’un karşısındaki takım, iki maçını kaybetmiş olmasına rağmen klasik anlamda “kötü durumda” diye küçümsenecek bir ekip değil. Konyaspor geçen hafta Kadıköy’de Fenerbahçe’ye 4-2 mağlup oldu fakat skor tabelasının arkasına baktığınızda başka bir fotoğraf görüyorsunuz: 17 şut, 8 isabetli şut, yüzde 51 topa sahip olma ve 2’ye yaklaşan gol beklentisi… Yani ortada yenilmiş ama hücum etmeyi unutmamış bir takım var.

İşte bugünkü maçın ilk tuzağı burada. Konyaspor’un sıfır puanına bakıp rahatlayan yanılır. Hatta iki haftadır puan alamayan bir takımın kendi seyircisinin önündeki üçüncü maçı bazen liderle oynamaktan daha tehlikelidir. Çünkü rakip yalnızca sizi yenmeye çalışmaz; kendi üzerindeki baskıyı, tribünün sabırsızlığını ve “artık kazanmalıyız” duygusunu da yenmeye çalışır. İlk golü bulursa stat ayağa kalkar, süre ilerledikçe gol gelmezse aynı tribün bu kez futbolcunun omuzlarında ağırlaşmaya başlar.

Kocaelispor’un bugün biraz da bu psikolojiyi oynaması gerekiyor. Özellikle ilk yirmi dakika belki de karşılaşmanın en değerli bölümü olacak. Konyaspor’un acele edeceği, tribünün gol bekleyeceği, futbolcuların kazanma mecburiyetiyle normalden birkaç metre daha öne çıkacağı dakikalar… Kocaelispor burada paniğe kapılmaz, topun arkasında doğru durur ve ilk baskıyı kırabilirse maçın rengi değişebilir. Çünkü futbolda bazen rakibin en büyük zaafı stoperi, beki ya da kalecisi değildir; kazanmak zorunda olduğunu düşünmesidir.

Kocaelispor açısından Amed karşılaşmasının skorundan daha önemli bir ayrıntı vardı: İstek… Berkan Kutlu’nun 16. dakikada attığı gol yalnızca tabelayı değiştirmedi, Başakşehir yenilgisinin ardından takımın üzerine çöken ilk hafta ağırlığını da kaldırdı. Sonra oyuna giren Matej Maglica’nın 87. dakikadaki golü geldi ve Kocaelispor sezonun ilk üç puanını cebine koydu. Fakat bugün başka bir soru sorulacak: Kocaelispor kendi sahasının coşkusundan uzakta da aynı karakteri gösterebilecek mi?

Gerçi “kendi seyircisinden uzakta” derken bir parantez açmak gerekiyor. Çünkü Kocaelispor’un deplasmanlarında mesafe çoğu zaman yalnızca kilometreyle ölçülüyor. Hodri Meydan, yıllardır olduğu gibi bugün de takımını Konya’da yalnız bırakmayacak. Otobüslerle, özel araçlarla yolları aşarak deplasman tribünündeki yerlerini alan yeşil-siyahlılar için taraftarlık yalnızca gol olduğunda ayağa kalkmak değildir; asıl mesele gol yenildiğinde biraz daha yüksek sesle bağırabilmektir. Kocaelispor’un uzun yıllar sonra yeniden çıktığı Süper Lig yolculuğundaki en büyük sermayelerinden biri de budur. Futbolcular değişir, teknik adamlar değişir, yönetimler gelir gider; fakat bir deplasman otobüsünün camından gecenin karanlığında Anadolu yollarını seyreden o taraftar hep vardır. Bugün Konya’nın büyük tribünleri arasında küçük görünen bir yeşil-siyah ada olacak. Sayıları ev sahibinden az olabilir ama doksan dakika boyunca seslerini kısmadıkları sürece Kocaelispor sahaya hiçbir zaman gerçekten on bir kişi çıkmayacak.

Asıl sınav da budur zaten. Süper Lig’de kalıcı takımlarla yalnızca kendi sahasında iyi oynayan takımlar arasındaki fark çoğu zaman deplasmanda ortaya çıkar. Evinde taraftar seni birkaç metre ileri iter; deplasmanda o birkaç metreyi futbol aklınla, sabrınla ve karakterinle almak zorundasındır.

Selçuk İnan’ın elinde bugün eksikler de var. Aleksandar Jovanovic, Bruno Petkovic, Rivas ve Tayfur Bingöl’ün forma giymesi beklenmiyor. Özellikle hücumdaki eksiklikler teknik heyetin seçeneklerini daraltıyor. Fakat bazen eksiklik başka bir şeyi doğurur: Sorumluluk… Petkovic yoksa bir başkası ceza sahasına girecek, Rivas yoksa başka biri adam eksiltecek, Tayfur yoksa o koşuyu bir başkası yapacak. Takım olmak biraz da budur; on bir kişinin sahaya çıkması değil, olmayanın işini de kalanların paylaşabilmesidir.

Bugün gözüm özellikle orta sahada olacak. Çünkü Konya’da maçın kaderi yalnızca iki ceza sahasında değil, sahanın ortasındaki birkaç metrekarelik görünmez bölgede çözülebilir. Konyaspor’un Deniz Türüç, Diogo Gonçalves, Colley ve Muleka gibi hücum silahlarının rahatça yüzünü Kocaelispor kalesine dönmesine izin verilirse akşam zorlaşır. Geçen haftaki Fenerbahçe karşılaşması bunun işaretlerini verdi. Dört gol yemelerine rağmen Kadıköy’de 17 kez şut çekebildiler. Dolayısıyla yapılabilecek en büyük hata, rakibin sıfır puanına bakıp hücum gücünü küçümsemek olur.

Ama madalyonun diğer yüzünde aynı Konyaspor’un iki maçta yediği altı gol var. İşte Kocaelispor’un arayacağı kapı da burada. Rakip öne çıktığında arkasında bırakacağı alanlar… Baku’nun koşuları, Sousa’nın topu taşıması ve hücum hattının savunmanın arkasına yapacağı hareketler bugün karşılaşmanın anahtarlarından biri olabilir. Kocaelispor’un Konya’da sürekli topa sahip olması gerekmiyor. Bazen doğru zamanda sahip olunan beş saniye, yanlış kullanılan beş dakikadan daha değerlidir.

İki takımın yakın geçmişine baktığımızda futbolun küçük cilvelerinden biriyle karşılaşıyoruz. Geçen sezon Konya’da oynanan maçı Kocaelispor 3-2 kazanırken, İzmit’teki karşılaşmadan Konyaspor 2-1 galip ayrıldı. Yani son iki randevuda ev sahibi olmak kimseye huzur getirmedi. Daha geriye gidildiğinde ise iki kulübün yollarının 1970’lere kadar uzandığını görüyoruz. Ligler değişti, futbolcular değişti, statlar değişti, kuşaklar değişti ama renklerin hikâyesinde küçük bir ortaklık kaldı: Yeşil… Bugün Konya tribünlerinde yeşil-beyaz, deplasman tribününde yeşil-siyah olacak. Belki televizyonun sesini kısıp sahaya birkaç saniye uzaktan baktığınızda hangi yeşilin sevindiğini anlamak için tabelaya bakmanız gerekecek.

Ama bizim açımızdan mesele renklerin benzerliğinden çok daha büyük. Mesele, Kocaelispor’un Süper Lig’de kendisine yeniden bir kimlik inşa etmesi. Başakşehir maçı bu ligin hatayı affetmediğini gösterdi. Amed maçı ise doğru mücadele edildiğinde Kocaelispor’un bu ligde kimsenin önünde eğilmek zorunda olmadığını hatırlattı. Konya maçı şimdi üçüncü cümleyi yazacak.

Bu nedenle bugün alınacak bir deplasman galibiyeti yalnızca puanı 6’ya çıkarmayacak. Takımın zihnine çok daha değerli bir cümle bırakacak: “Biz deplasmanda da kazanabiliriz.” Bir futbol takımının buna inanması bazen yeni bir transferden, güzel bir istatistikten, hatta tek başına üç puandan bile daha değerlidir.

Elbette daha yolun başındayız. Bugün kazanırsak şampiyon olmayacağız, kaybedersek lig bitmeyecek. Futbolun en büyük yanılgılarından biri, ağustos ayında mayıs ayının hükümlerini vermektir. Fakat uzun maratonların küçük dönemeçleri vardır. Aylar sonra geriye dönüp baktığınızda, “Takım işte o gün başka bir şeye dönüştü” dediğiniz maçlar…

Belki bugün onlardan biri olacak.

Konya’nın geniş ovasında akşam güneşi yavaş yavaş çekilirken hakemin ilk düdüğü duyulacak. Tribünlerden büyük bir uğultu yükselecek. Bir köşeden de kilometrelerce öteden gelen Hodri Meydan’ın sesi karışacak o uğultuya. Sonra bütün istatistikler, tahminler, eksikler, geçmiş maçlar ve bizim sabah saatlerinde kurduğumuz bütün cümleler anlamını yitirecek.

Top yuvarlanmaya başlayacak.

Ve Kocaelispor’un önünde doksan dakikalık, basit görünen ama bu sezon hakkında çok şey söyleyebilecek bir soru kalacak:

Geçen hafta sadece bir maç kazanan takım mıydık, yoksa kazanmayı öğrenmeye başlayan bir takım mı?

Cevabı bu akşam Konya’da göreceğiz.