Vancouver’da Uyanılan Gerçek: Topa Sahip Olmak Yetmiyor

Bazı mağlubiyetler vardır, skor tabelasında biter.Bazıları ise düdük çaldıktan sonra başlar.Vancouver’daki gece, işte tam olarak öyle bir geceydi.

24 yıl… Az değil.

Bir neslin çocukken yaşadığı Dünya Kupası heyecanını, başka bir nesil ilk kez tatmak için bekledi. Sokaklarda büyüyen hayaller, ekran başında kurulan cümleler, “Bu kez farklı olacak” duygusu… Hepsi A Millî Takımımızın yeniden Dünya Kupası sahnesine çıkmasıyla birlikte Vancouver’da yeniden canlandı.

BC Place’in çevresine saatler öncesinden gelen Türk taraftarlar vardı.

Kırmızı-beyaz formalar…
Omuzlarda bayraklar…
Marşlar…
Fotoğraf çektiren aileler…
Kocaeli’den, İstanbul’dan, Avrupa’dan gelen insanlar…

Tribünlerde sadece futbol yoktu.

Özlem vardı.

Ama futbol bazen romantizme yer bırakmıyor.

Saha bize çok sert bir gerçeği gösterdi.

Top sizde olabilir.

Şut sizde olabilir.

Tribün sizde olabilir.

Ama skor sizde olmayabilir.

İlk dakikalardan itibaren oyunun sahibi Türkiye’ydi. Hakan Çalhanoğlu merkezde ritmi kuruyor, Arda Güler boşluk arıyor, kanatlar sürekli hareketleniyordu. Rakamlar da bunu söyledi: yüksek topa sahip olma, yoğun hücum, sürekli baskı. Ancak rakamların anlatmadığı başka bir gerçek vardı.

Avustralya ne yaptığını biliyordu.

Tony Popovic’in takımı geri çekildi ama teslim olmadı.

Beşli savunma dizildi.
Merkez kapatıldı.
Geçiş anları beklendi.

Ve beklenen an geldi.

Dakika 27…

Bir uzun top.

Bir anlık savunma boşluğu.

Ve genç yıldız Nestory Irankunda…

Bir anda bütün stat sustu.

Top ağlarla buluştuğu anda tribünlerdeki sessizlik, aslında maçın hikâyesini yazmaya başlamıştı. Çünkü Avustralya golü bulmuştu ama asıl gücünü savunmada gösterecekti.

Sonra sahneye gecenin adamı çıktı.

Patrick Beach.

Futbol bazen kalecilerin sporudur.

Ve Vancouver’da bunu bir kez daha gördük.

Arda vurdu…
Abdülkerim denedi…
Hakan denedi…
Kenan girdi…

Ama karşıda durmadan büyüyen bir kaleci vardı.

Özellikle ilk yarıda direkten dönen o pozisyon…

İşte orada insanın içine şu duygu düştü:

“Galiba bu gece bizim gecemiz değil.”

Beach sadece kurtarış yapmadı.

Türkiye’nin moralini de emdi.

Dünya Kupası sahnesi bazen böyle kahramanlar çıkarır. Bu kez o forma kırmızı değil, sarı-yeşildi. Patrick Beach’in sekiz kritik kurtarışı maçın yönünü belirledi.

İkinci yarıda Montella hamlesini yaptı.

Kenan Yıldız oyuna girdi.

Tempo arttı.

Baskı arttı.

Ama çözüm gelmedi.

Türkiye kenarlara yöneldi, ortalar denedi, uzaktan vurdu.

Fakat Avustralya savunması her topu karşıladı.

Sanki her ikinci top onların ayağına düşüyordu.

Dakika 75…

İsmail’in kaybı.

Bir geçiş.

Connor Metcalfe.

Ve ikinci gol.

O an sadece skor değil, maç da kapandı.

Şimdi suçlu arama zamanı değil.

Ama ders çıkarma zamanı.

Bu maç bize üç şey öğretti:

Birincisi; Dünya Kupası seviyesinde sadece yetenek yetmiyor.

İkincisi; topa sahip olmak, oyuna hükmetmek anlamına gelmiyor.

Üçüncüsü; plan B’niz yoksa, rakip sizi çözdüğünde duvara çarpıyorsunuz.

Arda hâlâ çok değerli.

Hakan hâlâ bu takımın beyni.

Kenan hâlâ umut.

Ama turnuva futbolu, duygudan çok verimlilik istiyor.

2002’de de her şey kusursuz başlamamıştı.

Bugün de ilk maçla hüküm verilmez.

Önümüzde Paraguay var.

Sonrasında ABD.

Hâlâ matematik var.

Hâlâ ihtimal var.

Ama artık hata payı yok.

Vancouver’dan ayrılırken tribünlerde kimse takımı yuhalamıyordu.

İnsanlar üzgündü.

Ama vazgeçmiş değildi.

Belki de Dünya Kupası’nın ruhu tam burada başlıyor.

Çünkü gerçek hikâyeler bazen ilk yenilgiden sonra yazılır.

Objektif Kocaeli olarak notumuzu düşelim:

Rüyaya kötü başladık.

Ama turnuva henüz bitmedi.

Şimdi karakter zamanı.

Şimdi ayağa kalkma zamanı.

Haydi Türkiye.

Yazarın tüm yazıları