Kendimce... Yazılar

Hicri Uluçay

yazar@objektifkocaeli.com

Yazarın tüm yazıları

RAMS Park’ta Skor Berabereydi, Ama Hikâye Eşit Değildi

Kimisi “kurtuldum” hissiyle soyunma odasına döner, kimisi ise “aslında bu maç bizimdi” düşüncesiyle geriye bakar.

RAMS Park’ta oynanan Galatasaray–Kocaelispor karşılaşması tam da böyle bir geceydi.

Kağıt üzerinde sonuç 1-1’di. Ama futbol yalnızca tabeladan ibaret değilse, bu maçın psikolojik ve zihinsel bilançosu çok daha farklı okunmalıdır. Çünkü bu gece İstanbul’da sadece güçlüye karşı direnen bir Kocaelispor izlemedik; aynı zamanda galibiyeti avuçlarının içinden kaçıran, hatta bir an için RAMS Park’ı sessizliğe gömecek o büyük darbeyi vurmanın eşiğine gelen bir Kocaelispor izledik.

Maçtan önce yazdığım satırlarda bu karşılaşmanın yalnızca puan cetveline yazılacak doksan dakikadan ibaret olmadığını söylemiştim. Bunun bir hafıza, gurur ve akıl sınavı olduğunu vurgulamıştım. Bugün dönüp geriye baktığımda o tespitin büyük ölçüde sahada karşılığını bulduğunu görüyorum. Çünkü maçın başından sonuna kadar oyun yalnızca teknik bir mücadele değil; sabrın, plan sadakatinin, psikolojik dayanıklılığın ve doğru anı kollama becerisinin savaşı haline dönüştü.

Galatasaray, beklendiği gibi maça baskıyla başladı. Tribün gücü, topa sahip olma alışkanlığı ve oyunu rakip yarı alana yıkma refleksi ilk bölümde net biçimde hissedildi. Maç önü yazısında özellikle altını çizdiğim ilk 20 dakikanın psikolojik kuşatma bölgesi olduğu düşüncesi doğrulandı. Galatasaray, yalnızca gol aramadı; Kocaelispor’un nefesini daraltmak, düşünme süresini azaltmak ve oyunu kendi sinir ritmine çekmek istedi. RAMS Park’ın gürültüsü de bu plana doğal bir fon oluşturdu.

Ama burada asıl dikkat çekici olan, Kocaelispor’un bu baskı altında dağılmamasıydı.

Çünkü büyük deplasmanlarda birçok takım ya gereğinden fazla korkarak kimliğini kaybeder ya da “cesur olayım” derken ölçüsüz bir oyuna savrulur. Kocaelispor ise bu iki uç arasında akıllı bir yol buldu. Oyunu küçülttü ama karakterini küçültmedi. Geri çekildi ama sinmedi. Sabır gösterdi ama teslim olmadı. Ve işte bu yüzden bu maçın en değerli tarafı, Kocaelispor’un skordan bağımsız biçimde sahada bir kimlik göstermesiydi.

Maç önü yazımda en önemli vurgulardan biri merkez koridorun kapatılmasıydı. Çünkü Galatasaray’ın asıl gücü yalnızca kenar aksiyonlarında değil; merkezde kurduğu ikinci ve üçüncü pas bağlantılarında, ceza yayı çevresindeki ilişki oyununda ve rakibi içe çekip ardından alan açmasında yatıyordu. Kocaelispor bu alanı zaman zaman başarıyla daralttı, zaman zaman zorlandı; fakat genel resimde Galatasaray’ın istediği kadar rahat bir merkez hakimiyeti kurmasına sürekli direnç gösterdi. Oyunun birçok anında sahada iki farklı aklın çatışması vardı: Biri genişletmek isteyen, diğeri daraltmak isteyen. Ve bu mücadelede Kocaelispor, beklenenden çok daha güçlü bir zihinsel direnç ortaya koydu.

Asıl dikkat çekici bölüm ise maçın hikâyesini değiştiren anlardı.

Çünkü böyle gecelerde mesele sürekli hücum etmek değil, doğru anda vurabilmektir. Kocaelispor’un aradığı da buydu: geçiş oyunu, doğru ilk pas, duran toplar ve rakibin dengesiz yakalandığı anlar… Ve o anlar geldi. Hem de öyle anlar geldi ki, bu maçın sonunda “Kocaelispor RAMS Park’ta tarih yazdı” başlığı atılabilirdi. Hele o direkten dönen top, sadece bir pozisyon değil; gecenin kırılma şiiriydi. Birkaç santimlik farkla tabela değişmedi ama futbolun hafızasında bazı toplar gol olmasa da iz bırakır. İşte o şut, böyle bir andı. Direkten dönen o top, Kocaelispor’un bu maça sadece direnmek için değil, kazanmak için de geldiğinin ilanıydı.

Ve burada artık cümleyi net kurmak gerekir: 

Bu maçta galibiyeti kaçıran taraf Kocaelispor’du.

Evet, skor 1-1’di.

Evet, deplasmanda alınan puan kağıt üstünde kıymetlidir.

Ama oyunun son duygusuna, fırsatların ağırlığına ve kaçan büyük ana bakıldığında, bu beraberliğin içinde Kocaelispor adına hafif bir burukluk da vardır. Çünkü bu takım yalnızca büyük bir deplasmandan puanla çıkmadı; aynı zamanda çok daha fazlasını alma imkanını da elinin ucunda hissetti.

İşte futbolu güzel yapan tam da budur.

Bazen bir puan sevinç değil, kaçan iki puanın gölgesiyle hatırlanır.

Bu maçın bir başka önemli boyutu da duygu yönetimiydi. Hafta içindeki açıklamalar, yükselen tansiyon, tribün baskısı ve hakem çevresinde oluşabilecek gerilim ihtimali düşünüldüğünde oyunun kolayca raydan çıkması mümkündü. Ancak Kocaelispor, özellikle bu açıdan da olgun bir sınav verdi. Maç önü yazısında “duygusal faul yapmamak” gerektiğini söylemiştim; sahada bunun karşılığını büyük ölçüde gördüm. Büyük maçlarda yalnızca top oynamak yetmez, siniri yönetmek de gerekir. Kocaelispor bunu çoğu bölümde başardı. Oyunun gürültüsüne teslim olmadan, planın aklında kalmayı denedi. Bu da bir Anadolu takımının büyük deplasmandaki en kıymetli becerilerinden biridir.

Galatasaray cephesinden bakıldığında ise bu maç, salt bir puan kaybı ya da iki puan bırakılan bir akşam olarak okunmamalı. Aynı zamanda büyük takım refleksinin sınandığı bir geceydi. Çünkü büyük takım olmak yalnızca ilk baskıyı kurmak değil; gerilim yükseldiğinde soğukkanlı kalabilmek, rakibin cesaretini küçümsemeden oyunun disiplinini koruyabilmektir. Galatasaray zaman zaman bunu yaptı, zaman zaman oyunun duygusal hızına kapıldı. Ama gecenin sonunda tribünlerin aklında kalan duygu, mutlak bir üstünlük değil; Kocaelispor’un beklenenden daha büyük bir direnç ve tehdit ürettiği gerçeği oldu.

Ve asıl sonuç da burada yatıyor. 

Kocaelispor bu akşam RAMS Park’a figüran olarak gitmedi.

Oraya sadece “iyi mücadele edelim” diye çıkmadı.

Oraya, bu ligin sıradan bir tamamlayıcısı olmadığını göstermek için çıktı.

Bunu da yaptı.

Hatta öyle yaptı ki, maç bittiğinde yalnızca alınan puan değil, kaçan galibiyet konuşulur hale geldi. İşte bu, bir takımın büyüme işaretidir. Büyük takımlara karşı iyi savunma yapmak değerlidir; ama onların sahasında, onların baskısı altında, onların seyircisi önünde maçı kazanma ihtimalini son ana kadar taşıyabilmek başka bir seviyedir.

Maçtan önce şu cümleyi kurmuştum:

“Futbol bazen en güçlü olanın değil, kendi planına en uzun süre sadık kalanın oyunudur.”

RAMS Park’taki 1-1, bu sözün ete kemiğe bürünmüş hali oldu.

Skor eşitti belki…

Ama cesaretin niteliği eşit değildi.

Topa sahip olma oranları, tribün sesi ya da kadro değerleri eşit değildi.

Buna rağmen gecenin sonunda, galibiyete en çok yaklaşan hissiyatı bırakan taraf Kocaelispor oldu.

Bu yüzden bu maçın özeti sadece “deplasmanda alınan değerli bir puan” değildir.

Bu maçın özeti şudur:

Kocaelispor, RAMS Park’ta yenilmediği gibi, oradan galibiyeti kaçırarak ayrıldı.

Ve bazen futbolda bir puanın değeri, onun nasıl alındığında değil;

iki puanın nasıl kaçtığında saklıdır.

Müthişsin Kocaelispor !..

Yorum yaz

Yorumu gönder

UYARI: Bu içeriğe yorum yazarak Topluluk Kuralları'nı kabul etmiş bulunuyor ve bu alana yaptığınız yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan tüm yorumlardan site yönetimi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.