Objektif Ne mutlu o sofrada olanlara. Ne mutlu vefa bilene.

Bir basın mensubu olarak yıllardır Kocaeli sporunun içinde dolanırım. Tribünler, saha kenarları, protokol sıraları… Çok masa gördüm, çok konuşma dinledim. Ama önceki gece Kartepe’deki o sofrada otururken içim ısındı.

Başkan Kocaman’ın “Vefa Programı” dediği buluşmadaydık. Salon doluydu ama gözlerimin takıldığı isimler başkaydı: Hicri Uluçay, Mustafa Çulcu, Tuncay Akgün, Cenap Yener, Mesut Öçbe, Mevlüt Ağra…

Bu isimler sadece birer sporcu ya da yönetici değil. Kocaeli futbolunun kırık dökük hikâyesinin tamir ustaları. Kimi sahada ter döktü, kimi hakem olarak düdük çaldı, kimi kulübe maddi manevi omuz verdi. Hepsini yan yana görmek, “Bu şehrin sporuna dair hâlâ umut var” dedirtti.

Başkan Kocaman’ın söylediği bir cümle vardı, not aldım:
“Sizler sadece sahada ter döken sporcular değil, Kartepe’nin spor kültürünü ilmek ilmek işleyen hafızasısınız.”

Doğru söze ne denir?

Ben de orada otururken düşündüm: Bir kentin hafızası sadece kütüphanelerde, arşivlerde olmaz. O hafıza; Hicri Uluçay’ın yıllar önce kurduğu veteran grubunda, Tuncay Akgün’ün Kocaelispor formasıyla çekilmiş siyah beyaz fotoğraflarında, Mustafa Çulcu’nun sahada kaldırdığı kırmızı kartta saklıdır.

Vefasızlıkla malul bir çağda yaşıyoruz. İnsanlar isimleri unutuyor, emekleri siliniyor. Ama önceki gece Kartepe’de o isimler bir bir anıldı. Onlara sadece “hoş geldin” denmedi; “biz sizi biliyoruz, sizi unutmadık” mesajı verildi.

Hicri Uluçay’ın Başkan Kocaman’a plaket takdim ettiği anı izlerken, “İşte belediyecilik budur” diye geçirdim içimden. Beton dökmek değil sadece belediyecilik. Gönül dökmektir esas olan. Bir çınarın dalına su vermektir.

Sporun dili herkesi birleştirir derler. Önceki gece Kartepe’de o dil en güzel haliyle konuşuldu.

Ne mutlu o sofrada olanlara.
Ne mutlu vefa bilene.

 

Yazarın tüm yazıları