ANLAŞILMANIN İNCE YAĞMURU ANLAŞILMANIN İNCE YAĞMURU

Ben çok şiir sevmem, şiirle bir araya gelince bilincim yaralanır, içimde bir şeyler kopup akar. Bu yüzden şiirle arama mesafe koymayı öğrendim zamanla.

Bazı dizeler, insanın aklına değil, doğrudan içine dokunur. Orada kalır. Orada sızlar. Ama bazı şiirler var ki bazı durumlarda sarılır sana. İyileştirmek için değil, yalnız olmadığını hissettirmek için. İşte Şükrü Erbaş’ın Ömür Hanımla Güz Konuşmaları benim için biraz öyledir. Sarılmayı bekleyen bir dost gibidir. "Seni anladım" der. Dünya bütün aydınlık sabahlarını kaybettiğinde bir ışık gibi doğar ve naifçe aydınlatır seni.

Bunu ilk fark ettiğim anı hatırlıyorum. İçimde sebebini açıklayamadığım bir ağırlık vardı. Dışarıda her şey normaldi ama içimde ince bir yağmur yağıyordu sanki. Sonra o mısra çıktı karşıma:

“Yağmur yağıyor Ömür hanım… gökten değil, yüreğimin boşluğundan.”

İnsan bazen tam olarak böyle hissediyor. Dışarıdan bakıldığında anlaşılmayan ama içeride çok net yaşanan bir iklim.

Hepimizin bazen anlaşılmadığı, kalabalıklar arasında yalnız hissettiği zamanlar olur. Ruhu sanki bir işkencecinin elinde prangalanarak asılır. Ve tek bir nefese, bir anlık dinlenme anında bir kaçışa ihtiyacı olur. Bu şiir tam o nefes gibi geliyor bana. Büyük sözler söylemiyor, büyük umutlar vaat etmiyor. Ama yanında duruyor. Konuşmadan eşlik ediyor. Bu bile bazen fazlasıyla yeterli.

Şiiri sevmem dedim ya… Belki de sevmemek değil mesele. Belki mesele şu: Şiir insanın kendinden kaçmasını zorlaştırıyor. Günlük hayatın gürültüsü içinde kendimizi oyalayabiliyoruz. Ama bazı şiirler var, seni durduruyor. Karşına geçip soruyor:

“Yaşamak bir can sıkıntısı mıdır Ömür hanım?”

İnsan bu mısrayı okuyunca cevap vermek istemiyor. Çünkü soru bir tespit gibi. Hepimizin içinde dolaşan ama dillendirmediği bir düşünce gibi.

Bu şiir bana hep şunu hissettiriyor: İnsan bazen iyi hissetmez ve bu bir arıza değildir. Bu hayatın kendisidir.

“Acıyı görmeyen insan… mutluluktan ne anlar?”

Bu mısrayı okuduğumda içimde garip bir rahatlama oluyor. Çünkü modern dünyanın bize öğrettiği şey şu: Güçlü ol, toparlan, devam et. Oysa burada başka bir ses var. Daha yavaş, daha dürüst bir ses. Diyor ki: Acı da hayatın dilidir.

Bir de yalnızlık meselesi var tabii. Herkesin çevresi var, sesi var, ilişkileri var. Ama insan bazen yine de tek başına kalır. Ve o yalnızlık gürültülü değildir. Sessizdir. Ağırdır.

“Susmak yalnızlığın ana dilidir.”

Bu mısrayla ilk karşılaştığımda uzun süre hiçbir şey yapamadım. Çünkü bu, suskunluğu yücelten bir söz değil. Bu, suskunluğun nedenini anlatan bir söz. İnsan bazen de konuşamadığı için değil, anlatamayacağını bildiği için susar.

Şiirin en çok sevdiğim yanlarından biri de şu: Hayatı büyük zaferler üzerinden anlatmıyor. Daha çok geri dönüşleri anlatıyor.

“Dönelim… Olsun dönelim biz yine de.”

Bu mısrada bir yenilgi duygusu yok. Daha çok yorgun bir kabulleniş var. İnsan bazen ilerlemez. Bazen sadece devam eder. Ve bu da küçümsenecek bir şey değildir.

Bir noktadan sonra şiir sana şu soruyu bırakıyor: İnsan gerçekten anlaşılabilir mi?

“Kim kimin derinliğini görebilir, hem hangi gözle?”

Belki de bu yüzden bazı şiirler bize iyi geliyor. Çünkü onlar bizi anlamaya çalışmıyor, anlamanın imkânsızlığını kabul ediyor. Bu dürüstlük insanı rahatlatıyor.

Ama şiir tamamen karanlık da değil. Küçük, çekingen bir umut var içinde.

“Gökyüzü masmavi gülümsedi yine.”

Bu gülümseme her şeyi çözmüyor. Ama şunu söylüyor: Hayat sadece ağırlıktan ibaret değil. Bazen hafiflik de uğrar. Kısa sürer belki ama uğrar.

Ben bu şiiri bir eser gibi değil, bir eşlik hali gibi görüyorum. İnsan bazen birine anlatamaz içindekini. Ama biri senin yerine konuşunca rahatlıyorsun. Bu şiir tam olarak bunu yapıyor. Sanki iç sesinin yazıya dökülmüş hali.

Şunu da fark ettim zamanla: İnsan her zaman çözüm aramaz. Bazen sadece tanınmak ister. Görülmek ister. Birinin “evet, ben de böyle hissettim” demesine ihtiyaç duyar.

Hayatın belirli anlarında bazı şiirler geri gelir. Onları biz çağırmayız, onlar gelir. İşte Ömür Hanımla Güz Konuşmaları benim için öyle bir yerden konuşuyor. İyileştirmiyor ama dayanmayı kolaylaştırıyor. Aydınlatmıyor ama karanlıkta gözün alışmasını sağlıyor.

Belki de insanın en büyük ihtiyacı budur:

Onu değiştirmeye çalışmayan bir ses.

Onu acele ettirmeyen bir mısra.

Onu olduğu haliyle kabul eden bir eşlik.

 

Ve evet…

Ben çok şiir sevmem. Ama bazı şiirler vardır, insanın yanına oturur.

Hiçbir şey yapmadan.

Sadece kalır.

Yazarın tüm yazıları