BİR ZAMANLAR SAHADA DEVLER VARDI RENKLERİN SUSTUĞU O ON DAKİKA

Pazar sabahlarının kendine özgü bir dili vardır. Sokaklar haftanın diğer günlerine göre daha sessizdir. Çayın buğusu ağır ağır yükselir, gazetenin sayfaları usulca çevrilir. İnsan, ister istemez geçmişe doğru küçük bir yolculuğa çıkar. Çünkü bazı hatıralar vardır; yalnızca yaşandıkları döneme değil, insanlığın ortak hafızasına da aittir.

Bugün sizi, modern futbolun bitmek bilmeyen tartışmalarından, astronomik transferlerinden ve çoğu zaman nezaketin önüne geçen rekabetinden uzaklaştırmak istiyorum. Gelin, takvimleri yarım asırdan fazla geriye çevirelim. Futbolun yalnızca ayaklarla değil, karakterle oynandığı günlere gidelim.

Tarih 16 Ağustos 1969…

Yer, İstanbul Mithatpaşa Stadı…

Tribünlerde on binlerce insan vardı. Ancak o gün insanlar sadece bir maçı izlemek için gelmemişti. Onlar, Türk futbolunun unutulmaz ismi, Galatasaray’ın “Taçsız Kralı” Metin Oktay’a veda etmek için tribünleri doldurmuştu.

Kaderin hoş bir cilvesi olarak son rakibi, ezelî rakibi Fenerbahçe’ydi.

Kimse bilmiyordu ki o gün oynanacak doksan dakikadan çok, son on dakika hafızalara kazınacaktı.

Metin Oktay ile Can Bartu…

İki büyük kulübün sembol isimleri…

Tribünlerde milyonları farklı renklere ayıran iki efsane…

Ama saha dışında aynı değeri paylaşan iki centilmen…

Dostlukları, rekabetlerinden daha büyüktü.

İşte onları ölümsüz yapan da buydu.

Maçın son bölümleriydi.

Metin Oktay, Can Bartu’nun yanına yürüdü.

Yüzünde her zamanki mahcup tebessümü vardı.

Sessizce eğildi ve tarihe geçecek o cümleyi söyledi:

“Gel değişelim Can… Sen parçalıyı giy, ben çubukluyu…”

Bir anlık şaşkınlık…

Ardından iki büyük futbolcu formalarını çıkardı.

Metin Oktay, Fenerbahçe’nin çubuklu formasını giydi.

Can Bartu ise Galatasaray’ın parçalı formasını…

Ve futbol tarihinin en anlamlı on dakikalarından biri başladı.

O an sahada yalnızca formalar değişmişti.

Dostluk değişmemişti.

Saygı değişmemişti.

İnsanlık değişmemişti.

Tribünler ayağa kalktı.

Dakikalarca süren alkışlar, skor tabelasının önüne geçti.

Çünkü o gün kazanan ne Galatasaray’dı ne de Fenerbahçe…

Kazanan, spor ahlakıydı.

Kazanan, centilmenlikti.

Kazanan, insanlıktı.

Bugün o siyah-beyaz fotoğrafa her baktığımda aynı düşünce zihnime düşüyor.

İnsanlar o gün formalarını değiştirdiler.

Ama karakterlerini değiştirmediler.

Belki de gerçek büyüklük tam burada başlıyordu.

Rakibini yenebilmek önemliydi.

Ama rakibinin sevgisini kazanabilmek çok daha büyüktü.

Aradan elli yılı aşkın zaman geçti.

Futbol değişti.

Statlar değişti.

Toplar, kramponlar, taktikler değişti.

Televizyon yayınları, transfer ücretleri, sosyal medya ve futbolun dili değişti.

Ama değişmemesi gereken bazı değerleri galiba geride bıraktık.

Bugün insanlar bazen aynı şehirde yaşamayı, aynı tribünde oturmayı, hatta aynı fotoğraf karesine girmeyi bile zor görüyor.

Oysa Metin Oktay ile Can Bartu, milyonların önünde birbirlerinin formasını gururla giyebiliyorlardı.

Çünkü onlar için forma, insanlığın önüne geçmiyordu.

Hayat da biraz böyledir.

Hepimiz farklı takımların, farklı düşüncelerin, farklı hayatların insanları olabiliriz.

Fakat bizi gerçekten değerli yapan, hangi renge gönül verdiğimiz değil; karşımızdakine hangi gözle baktığımızdır.

İnsan, rakibini düşman olarak değil; kendisini daha iyi olmaya zorlayan bir yol arkadaşı olarak görebildiği gün olgunlaşır.

Belki de bu yüzden Metin Oktay ile Can Bartu’nun o on dakikası, binlerce final maçından daha büyük bir miras bıraktı.

Çünkü kupalar müzelerde kalır.

Rekorlar bir gün mutlaka kırılır.

Şampiyonluklar unutulur.

Ama karakter, nesiller boyunca anlatılan bir hikâyeye dönüşür.

Bu Pazar, pencerenizi açıp gökyüzüne bakarken o siyah-beyaz kareyi yeniden hayal edin.

İki ezelî rakip…

İki büyük sporcu…

Ve her şeyden önce iki güzel insan…

Belki de insanlığın en güzel forması; üzerinde arma değil, saygı taşıyan formadır.

Ve belki de gerçek şampiyonluk, kupaları kaldırmak değil; yıllar sonra bile insanların kalbinde aynı sevgiyle anılabilmektir.

Yazarın tüm yazıları