Kendimce... Yazılar

Hicri Uluçay

yazar@objektifkocaeli.com

Yazarın tüm yazıları

FUTBOLDA KAPTANLIK KÜLTÜRÜ FUTBOLDA KAPTANLIK KÜLTÜRÜ

Aslında kaptanlık kültürü yeşil sahalarda doğmadı.

Kökü; insanlığın liderlik hafızasına dayanıyordu.

Antik Roma lejyonlarında sancaktarı düşen ordunun morali çökerdi.
Osmanlı’da serdar yalnızca savaş yöneten kişi değildi; askerin cesaretini taşıyan ruhtu.
Eski denizcilik kültüründe ise kaptan, gemi batarken bile mürettebattan önce canını düşünmezdi.

Çünkü gerçek liderlik; önden yürümekten çok, en ağır yükü taşımaktı.

Futbolun doğduğu İngiltere’nin sisli işçi şehirlerinde kaptanlık kavramı da işte böyle ortaya çıktı.

O yıllarda teknik direktör yoktu.
Kulüp psikoloğu yoktu.
Analiz ekibi yoktu.
Taktik tahtaları bile yoktu.

Sahada oyunu organize eden kişi kaptandı.

Hakemle konuşan oydu…
Takımı sakinleştiren oydu…
Dizilişi değiştiren oydu…
Kavga çıktığında araya giren oydu…

Bugünkü anlamıyla yarı futbolcu, yarı teknik direktördü.

Ve zamanla futbol büyüdü…
Stadyumlar değişti…
Formalar değişti…
Paralar büyüdü…

Ama bazı şeyler hiç değişmedi.

Bir takım kötü giderken herkesin ilk baktığı kişi hâlâ kaptandır.

Çünkü kaptanlık sadece pazubandını kola geçirmek değildir.

Kaptanlık bazen mağlubiyet sonrası soyunma odasında konuşabilmektir.
Bazen genç oyuncunun omzuna dokunmaktır.
Bazen tribün homurdanırken paniğe kapılmamaktır.
Bazen de takım arkadaşının hatasını kendi üstüne almaktır.

Bugün birçok insan kaptanı sadece seremonide önde çıkan futbolcu sanıyor.

Oysa gerçek kaptan;
hakeme ilk itiraz eden değil,
takım arkadaşının gözündeki korkuyu ilk gören adamdır.

Eski mahalle maçlarında bile kaptan kolay seçilmezdi.

En çalımlı çocuk kaptan olmazdı.
En güven veren çocuk kaptan olurdu.

Çünkü herkes bilirdi:

“Maç karışırsa önce o konuşacak…”

70’li yılların çamurlu sahalarında…
80’lerin sert deplasmanlarında…
90’ların formasını kendi yıkayan futbolcular döneminde kaptanlık çok başka bir şeydi.

Kaptan;
prim pazarlığında ilk fedakârlığı yapan adamdı.
Otobüste en arkada değil, en önde oturandı.
Mağlubiyet sonrası duşu en son alan kişiydi.

Bazı kaptanlar vardır…
Takım onların karakterine yaslanır.

Franco Baresi gibi…
Maldini gibi…
Roy Keane gibi…
Puyol gibi…
Bizde Bülent Korkmaz gibi…

Onlar sadece futbolcu değildi.

Takımın sinir sistemi gibiydiler.

Çünkü bazı maçları taktik değil, karakter kazanır.

Bir soyunma odası aslında küçük bir hayattır.

Orada ego vardır…
Kırgınlık vardır…
Yedek kalan vardır…
Moral bozukluğu vardır…
Kıskançlık vardır…
Yorgunluk vardır…

Ve bütün bunların ortasında kaptan dediğin adam görünmez bir köprü olur.

Bazen teknik direktörün anlatamadığını tek bakışıyla anlatır.

İşte bu yüzden futbol tarihindeki en büyük kaptanlar en çok bağıranlar olmadı.

En çok güven verenler oldu.

Bugün modern futbolun en büyük sorunlarından biri de belki budur.

Gösteriş büyüdü…
Sorumluluk küçüldü.

Çocuklar artık “iyi kaptan olmayı” değil, daha çok görünür olmayı hayal ediyor.

Oysa kaptanlık biraz da görünmeden yük taşımaktır.

Övgüyü dağıtıp eleştiriyi üstlenmektir.
Takım düşerken ayakta kalabilmektir.
Kazanırken geri planda durabilmektir.

Çünkü gerçek kaptanlar kupayı kaldırırken değil…

Takım dağılmak üzereyken ortaya çıkar.

Ve yıllar geçince insanlar atılan gollerin çoğunu unutur…

Ama zor günde takımını terk etmeyen kaptanı unutmaz.

İşte futbolun en büyük ama en az konuşulan kültürlerinden biri budur:

Kaptanlık…

Pazuda taşınan bir kumaş değil,
insanın omurgasında taşıdığı bir ağırlıktır.

Yorum yaz

Yorumu gönder

UYARI: Bu içeriğe yorum yazarak Topluluk Kuralları'nı kabul etmiş bulunuyor ve bu alana yaptığınız yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan tüm yorumlardan site yönetimi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.