DİKKATİMİZİ KİM ÇALDI ? DİKKATİMİZİ KİM ÇALDI ?

1970’li yıllarda televizyon yayınları gece yarısından önce sona ererdi.Ekrana bir spiker çıkar, izleyicilere iyi geceler diler ve yayın kapanırdı.

Sonra ekranda yalnızca renkli çizgiler kalırdı.

Televizyon susardı.

Radyo susardı.

Telefon susardı.

İnsanlar istemeseler de sessizlikle baş başa kalırdı.

İstemeseler de düşünürdü.

İstemeseler de sıkılırdı.

Bugün ise sessizlik neredeyse kayboldu.

Eskiden insanın zihnine ulaşmak zordu.

Şimdi zihnimizi yalnız bırakmak zor.

Bir zamanlar uzun tren yolculuklarında insanlar pencereden dışarı bakar, hayal kurar, düşüncelere dalardı.

Bugün aynı yolculukta vagon dolusu insanın başı öne eğik.

Herkes bir yere bakıyor.

Ama çok az kişi etrafını görüyor.

Herkes bir şeyler izliyor.

Ama çok az kişi düşünüyor.

Ve belki de çağımızın en ilginç çelişkisi burada başlıyor:

Hiçbir nesil bizim kadar çok şey görmedi.

Ama hiçbir nesil bu kadar az şeyi uzun süre düşünmedi.

Bir zamanlar dünyanın en değerli kaynakları altın, kömür ve petroldü.

Ülkeler bu kaynaklar için yarışırdı.

Şirketler bu kaynaklar için yatırım yapardı.

Savaşlar bile çoğu zaman bu kaynakların etrafında şekillenirdi.

Bugün ise yeni bir çağın içindeyiz.

Bu çağın en değerli kaynağı petrol değil.

Dikkat.

Evet…

Dikkat.

Çünkü günümüzün en büyük şirketleri aslında ürün satmıyor.

İnsanların dikkatini kazanmak için yarışıyor.

Dünyanın dört bir yanında milyonlarca insanın gözüne, kulağına ve zihnine ulaşmaya çalışıyor.

Çünkü modern dünyanın en kıymetli sermayesi artık zaman değil.

İnsanın dikkatidir.

Geçmişte insanlar bilgiye ulaşmak için çaba harcardı.

Kütüphanelere giderdi.

Ansiklopediler karıştırırdı.

Gazetelerin gelmesini beklerdi.

Bugün ise bilgi bizi bekliyor.

Fakat ilginç olan şu:

Bilgi çoğaldıkça düşünce aynı hızla derinleşmiyor.

Çünkü düşünmek için yalnızca bilgi yetmez.

Zaman gerekir.

Sessizlik gerekir.

Odaklanma gerekir.

Bir fikrin zihinde dolaşmasına izin vermek gerekir.

Bir ağacın büyümesi nasıl zaman istiyorsa, bir düşüncenin olgunlaşması da zaman ister.

Bugün ise birçok düşünce daha doğmadan başka bir düşünce tarafından bölünüyor.

Dedelerimiz harman yerinde dinlenirken düşünürdü.

Balıkçılar ağlarını toplarken düşünürdü.

Çobanlar dağ başında düşünürdü.

Yolcular pencereden dışarı bakarken düşünürdü.

Çünkü insanın zihni bazen boş kaldığında çalışmaya başlar.

Bugün ise boşluk kalmadı.

Hayatımızın her köşesi sesle, görüntüyle ve bilgiyle dolu.

Fakat insan zihni bazen bilgiye değil, sessizliğe ihtiyaç duyar.

Çünkü düşünce çoğu zaman kalabalıkta değil, sessizlikte büyür.

Bilim ve teknoloji insanlığa büyük imkânlar sundu.

Daha hızlı ulaşıyoruz.

Daha hızlı öğreniyoruz.

Daha hızlı haber alıyoruz.

Fakat bütün bu hızın içinde kaybetme riski taşıdığımız bir şey var:

Derinlik.

Çünkü dikkatini uzun süre bir konu üzerinde tutamayan insan;

iyi okuyamıyor,

iyi dinleyemiyor,

iyi öğrenemiyor,

iyi anlayamıyor.

Ve anlamayan insanın bilgisi artabilir.

Ama bilgeliği artmaz.

Belki de çağımızın en büyük yoksulluğu para yoksulluğu değil.

Dikkat yoksulluğu.

Çünkü insan neye dikkat ediyorsa zamanla ona dönüşüyor.

Hayatımızı aslında takvimlerimiz değil, dikkatimizi verdiğimiz şeyler şekillendiriyor.

Bu yüzden bugün kendimize sormamız gereken soru şu:

Ne kadar meşgul olduğumuz değil…

Ne kadar odaklanabildiğimizdir.

Çünkü geleceğin en büyük zenginliği belki de para, makam veya teknoloji olmayacak.

Kendi dikkatini yönetebilen insanlar olacak.

Ve belki de modern çağın en büyük özgürlüğü şudur:

Dikkatini nereye vereceğine kendin karar verebilmek.

Yazarın tüm yazıları