BİR ŞEHRİ BÜYÜK YAPAN NEDİR ? BİR ŞEHRİ BÜYÜK YAPAN NEDİR ?

Sabah işe giderken yanından geçtiğimiz yolları, fabrikaları, köprüleri ve binaları görünce çoğu zaman bir şehrin büyüklüğünü bunlarla ölçeriz.Nüfusu ne kadar?Kaç fabrika var?Ne kadar ihracat yapıyor?Kaç kilometre yolu var?

Oysa insan biraz durup düşününce farklı bir soruyla karşılaşır:

Bir şehri gerçekten büyük yapan nedir?

Yüksek binalar mı?

Kalabalık caddeler mi?

Yoksa rakamlara sığmayan başka bir şey mi?

Bugün Türkiye’nin en güçlü sanayi şehirlerinden biri olan Kocaeli’ne baktığımızda bu sorunun cevabını daha net görebiliriz.

Çünkü Kocaeli yalnızca üreten bir şehir değildir.

Aynı zamanda bir hafızadır.

Bir kültürdür.

Birlikte yaşama tecrübesidir.

Aslında bu toprakların hikâyesi bugünden çok daha eskilere uzanır.

Bugünkü İzmit’in bulunduğu yerde kurulan Nikomedia, yaklaşık bin yedi yüz yıl önce dünyanın en önemli şehirlerinden biriydi. Roma İmparatoru Diocletian döneminde imparatorluğun yönetim merkezi olmuş, bir süre Doğu Roma’nın başkenti olarak dünyanın dört bir yanından gelen tüccarlara, askerlere ve devlet adamlarına ev sahipliği yapmıştı.

O günlerde saraylar vardı.

Limanlar vardı.

Ticaret vardı.

Güç vardı.

Ama bugün geriye dönüp baktığımızda görüyoruz ki Nikomedia’yı büyük yapan yalnızca sarayları değildi.

İnsanlarıydı.

Çünkü şehirler taşla kurulabilir.

Ama ancak insanla yaşar.

Aradan yüzyıllar geçti.

İmparatorlar değişti.

Devletler değişti.

Surlar yıkıldı.

Saraylar kayboldu.

Fakat bu şehir yaşamaya devam etti.

Çünkü onu ayakta tutan şey binalar değil, insanlar arasındaki bağlardı.

Bugün Kocaeli denince akla önce sanayi geliyor.

Türkiye’nin üretim gücü.

Limanları.

Organize sanayi bölgeleri.

Dünyaya açılan kapıları.

Elbette bunlar çok kıymetli.

Fakat Kocaeli’ni özel yapan şey yalnızca ekonomik gücü değildir.

Asıl değer; aynı şehirde yaşayan insanların kurduğu görünmez bağlardadır.

Bir mahallede çocukların birlikte top oynamasında…

Bir komşunun kapısını çalmadan içeri girebilmesinde…

Bir dostun bahçesinden topladığı kirazı paylaşmasında…

Bir öğretmenin yıllar sonra karşılaştığı öğrencisini hâlâ ismiyle çağırmasında…

Şehir kültürü tam da burada başlar.

Çünkü şehir dediğimiz şey yalnızca binaların yan yana gelmesi değildir.

İnsanların yan yana kalabilmesidir.

Bu yüzden Derbentspor’un yıllardır sürdürdüğü “Kasabanın Çocukları” projesi sadece bir futbol çalışması değildir.

Bir şehir kültürü çalışmasıdır.

Çocuklara aidiyet duygusu kazandırmaktır.

Mahalle ile gençler arasındaki bağı güçlendirmektir.

Geleceğe yatırım yapmaktır.

Benzer şekilde Kartepe Veteranlar sahada sadece futbol oynamıyor.

Dostluk biriktiriyor.

Hatıra oluşturuyor.

Birlikte yaş almanın güzelliğini paylaşıyor.

Çünkü şehir kültürü bazen büyük salonlarda değil, küçük sahalarda büyür.

Ve bu şehrin ortak hikâyesinde çok önemli bir başka değer daha vardır:

Kocaelispor.

Belki de bu şehrin en güçlü ortak paydalarından biri…

Kocaelispor, yıllardır farklı görüşlerden, farklı mesleklerden, farklı yaşlardan insanları aynı tribünde buluşturmayı başardı.

Bir fabrikanın işçisiyle yöneticisini…

Bir öğrenciyi öğretmeniyle…

Bir esnafı doktorla…

Bir emekliyi gençle…

Aynı heyecanın etrafında bir araya getirdi.

Çünkü bazı renkler sadece renk değildir.

Bir aidiyet duygusudur.

Bir şehir hafızasıdır.

Yeşil ve siyah da Kocaeli için tam olarak bunu ifade eder.

Kocaelispor’un yeniden Süper Lig’e yükselmesi yalnızca sportif bir başarı olarak okunmamalıdır.

Bu aynı zamanda bir şehrin ortak sevincinin yeniden canlanmasıdır.

Tribünlerde yükselen tezahüratlar, aslında aynı şehirde yaşayan insanların birbirlerine attıkları görünmez selamlardır.

Bugün Kocaeli’ne baktığımda; onu büyük yapan şeyin yalnızca fabrikaları, yolları veya limanları olmadığını düşünüyorum.

Bu şehri büyük yapan;

çocuklarına sahip çıkan insanlarıdır.

Komşuluk kültürüdür.

Ortak sevinçleri ve ortak acıları paylaşabilmesidir.

Birlikte yaşama becerisidir.

Çünkü bir gün yollar değişebilir.

Binalar yenilenebilir.

Fabrikalar kapanabilir.

Ama insanlar birbirine selam vermeye devam ediyorsa…

Çocuklar aynı sahalarda top oynuyorsa…

Tribünlerde aynı sevince ortak olunabiliyorsa…

O şehir hâlâ büyüktür.

Ve bana göre Kocaeli’nin gerçek zenginliği de tam burada saklıdır.

Bir şehri büyük yapan binaların yüksekliği değil;

insanların birbirine ne kadar yakın olduğudur.

Yazarın tüm yazıları