TOP BİZDEYDİ AMA HİKÂYE BAŞKASININ OLDU Ankara deplasmanından sadece bir skor değil, bir dersle dönüldü…

Ankara deplasmanları her zaman zordur. Sadece rakipten değil, oyunun doğasından kaynaklanan bir zorluk vardır bu şehirde. Çünkü Ankara’da futbol, çoğu zaman estetikten değil, sabırdan ve doğru anda yapılan tek hamleden ibarettir. Bugün Kocaelispor tam da böyle bir oyunun içinde kaldı. Topa sahip olan, oyunu yönlendiren, pas yapan, rakip yarı sahaya yerleşen taraf olmasına rağmen sahadan 1-0 mağlup ayrılan bir takımın hikâyesini izledik.

Maçın geneline baktığımızda ortaya çıkan tablo ilk bakışta yanıltıcıdır. Çünkü rakamlara göre Kocaelispor oyunun hâkimi gibi görünür. Yüzde 64 topa sahip olma oranı, yüksek pas yüzdesi ve rakip sahada kurulan baskı, teorik olarak bu maçın Kocaelispor tarafından kontrol edildiğini gösterir. Ancak futbolun yıllardır değişmeyen bir gerçeği vardır: Oyunu kontrol etmek ile sonucu kontrol etmek aynı şey değildir. Bu ayrımı yapamadığınız an, top ayağınızdayken bile mağlup olabilirsiniz. Bugün tam olarak böyle oldu.

Maçın kırılma anı, herkesin hemfikir olduğu gibi 31 ile 34. dakikalar arasına sıkıştı. Ceza sahasında yaşanan bir pozisyon, VAR müdahalesi ve ardından gelen penaltı kararı… Sonrasında gelen gol, oyunun bütün psikolojisini değiştirdi. Ancak bu noktada meseleyi sadece hakem kararına indirgemek eksik bir okuma olur. Çünkü bu tür maçlarda belirleyici olan sadece verilen karar değil, o karardan sonra sahada nasıl tepki verdiğinizdir. Kocaelispor bu golün ardından oyunu almaya çalıştı, fakat oyunu almak ile oyunu çözmek arasında ince ama çok kritik bir fark vardır.

Gençlerbirliği ise bu farkı çok iyi yönetti. Öne geçtikten sonra risk almayan, alan daraltan, oyunu soğutan ve rakibini kendi istediği tempoya çeken bir anlayış sergiledi. Bu noktada Volkan Demirel’in tercihleri belirleyici oldu. Rakibin topa sahip olmasına izin verip, onu etkisiz bir üstünlüğe mahkûm etmek, modern futbolun en pragmatik planlarından biridir. Bu plan bugün kusursuza yakın işledi.

Kocaelispor cephesinde ise Selçuk İnan’ın oyun anlayışı sahaya yansıdı; ancak eksik kalan bölüm, oyunun sonlandırılmasıydı. Orta sahada kurulan pas bağlantıları, kanatlardan yapılan denemeler ve ikinci yarıda artan baskı, pozisyon üretmeye yetmedi. Çünkü son paslarda kararsızlık, ceza sahası çevresinde yeterli kalite eksikliği ve en önemlisi son vuruşlardaki etkisizlik, bu çabanın skora dönüşmesini engelledi.

Futbolun en acımasız tarafı da tam burada ortaya çıkar. Bir takım oyunu ne kadar doğru oynarsa oynasın, eğer ceza sahasında doğruyu yapamıyorsa bütün emekler anlamsız hale gelebilir. Kocaelispor bugün birçok şeyi doğru yaptı ama en kritik şeyi yapamadı: Bitiricilik. Ceza sahasında daha net, daha kararlı ve daha acımasız olamadığınız sürece topa sahip olmanın hiçbir hükmü yoktur.

Bu maç aslında bir kayıptan çok bir uyarı niteliği taşıyor. Çünkü bu seviyede futbol oynuyorsanız, artık oyunu oynamak yetmez; oyunu bitirmek zorundasınız. Büyük takımlarla orta seviyede kalan takımlar arasındaki fark tam da burada ortaya çıkar. Biri oyunu oynar, diğeri oyunu kazanır. Kocaelispor bu akşam oynayan taraftı ama kazanan olamadı.

Sonuç olarak Ankara’dan dönen sadece puansız bir takım değil; aynı zamanda futbolun temel gerçeğini bir kez daha hatırlayan bir ekip oldu. Top sizde olabilir, oyun sizde olabilir, hatta üstünlük sizde olabilir… Ama eğer doğru anlarda doğru hamleyi yapamıyorsanız, hikâye sizin olmaz.

Ve futbol, her zaman hikâyeyi yazanı hatırlar.

Yazarın tüm yazıları